Warstwa D jonosfery jako górna granica wnęki

Warstwa D to najniższa zjonizowana część jonosfery, mniej więcej w zakresie ~60–90 km nad powierzchnią. Dla rezonansu Schumanna stanowi górną (przewodzącą, a zarazem stratną) granicę wnęki Ziemia–jonosfera; dolną granicą jest przewodząca powierzchnia Ziemi. Wysokość i przewodność warstwy D bezpośrednio określają parametry SR — przede wszystkim częstotliwości modów i ich tłumienie (dobroć Q).

Ponieważ warstwa D jest utworzona ze słabo zjonizowanego, zderzeniowo stratnego ośrodka, nie jest doskonałym zwierciadłem: część energii fal jest w niej pochłaniana, co tłumi rezonans. Gdy Słońce zmienia profil jonizacji warstwy D (rentgenem w górnej części, protonami w dolnej części), zmienia tym samym położenie i jakość tej górnej granicy — a więc i obserwowane parametry SR.

Warstwa D ma również silny cykl dobowy (dzień/noc) wynikający z promieniowania słonecznego, więc jej stan jest zmienny nawet bez wyjątkowych zdarzeń słonecznych.