Wnęka idealna a rzeczywista stratna — przesunięcie częstotliwości

Kluczowa różnica między teorią a pomiarem tkwi w stratach. Wnęka idealna (doskonałe przewodniki) daje mody ≈ 10,6; 18,4; 26,0; 33,5; 41,1 Hz. Wnęka rzeczywista ma jonosferę o skończonej, zmiennej z wysokością przewodności, więc energia elektromagnetyczna częściowo przenika do górnej granicy i tam zanika. Straty te efektywnie „powiększają” wnękę i obniżają częstotliwości rezonansowe o około 20–25 %.

Wynikiem są częstotliwości obserwowane w przybliżeniu 7,83; 14,3; 20,8; 27,3; 33,8 Hz dla pierwszych pięciu modów Sentman 1995Nickolaenko Hayakawa 2002. Przesunięcie od ideału do rzeczywistości jest zatem istotne — nie chodzi o korektę drugiego rzędu, lecz o efekt dominujący, który odróżnia rzeczywisty rezonans planetarny od podręcznikowego rachunku.

Fizycznie przesunięcie opisuje się przez wprowadzenie zespolonej stałej falowej: częstotliwość i tłumienie wynikają z rozwiązania zespolonego, w którym część rzeczywista określa położenie linii, a część urojona jej szerokość (zob. #19, #23). Konkretne wartości wahają się ponadto z porą dnia, aktywnością słoneczną i stanem jonosfery.