Odporność amplitudy SR na zaburzenia słoneczne

Kluczowe ustalenie całego klastra: amplituda rezonansu Schumanna jest w dużej mierze odporna na zaburzenia słoneczne. Intensywność rezonansu jest sterowana przeważnie aktywnością piorunową wewnątrz wnęki (źródło energii), a nie chwilowym stanem jonosfery. Wpływy słoneczne przejawiają się dlatego głównie na częstotliwości i tłumieniu modów, a nie na amplitudzie Satori 2016.

Ma to zasadniczy skutek praktyczny dla interpretacji danych: obserwowany spadek lub wzrost amplitudy SR należy przede wszystkim przypisywać zmianom globalnej aktywności piorunowej, podczas gdy przesunięcia częstotliwości mogą pochodzić ze słonecznej modulacji górnej granicy wnęki. Pomylenie obu prowadziłoby do błędnych wniosków — na przykład do mylnego przypisywania zmian amplitudy „pogodzie kosmicznej”.

To rozdzielenie ról (pioruny rządzą amplitudą, jonosfera rządzi częstotliwością i tłumieniem) jest wskazówką również dla popularnych interpretacji SR: twierdzenia o silnych słonecznych „skokach” intensywności rezonansu nie mają oparcia w pomiarach.

*Plik klastra H — część bazy wiedzy o rezonansie Schumanna.*