Rozwój badań 1960–2000

Po potwierdzeniu eksperymentalnym w 1960 roku badania rezonansu Schumanna stopniowo rozwinęły się w samodzielną dziedzinę na pograniczu geofizyki, fizyki atmosfery i badań piorunów. Do jej rozwoju przyczyniło się wielu badaczy: D. D. Sentman opracował klasyczne przeglądy i charakterystyki zjawiska (zob. Sentman 1995), A. P. Nickolaenko i M. Hayakawa rozwijali teorię i obserwacje, G. Sátori skupiła się na związku rezonansów z globalną aktywnością piorunową, a E. R. Williams na powiązaniu rezonansów z temperaturą tropików.

Kluczowym przełomem był rok 1992, gdy E. R. Williams pokazał, że intensywność rezonansu Schumanna ściśle wiąże się z temperaturą tropikalnej troposfery, i zaproponował wykorzystanie rezonansu jako globalnego termometru tropikalnego (global tropical thermometer). Williams 1992

Zbiorcze ustalenia tego okresu podsumowała monografia Nickolaenki i Hayakawy z 2002 roku, która stała się dziełem referencyjnym dla całej dziedziny. Nickolaenko Hayakawa 2002