Model przewodności jonosfery „knee”

Model „knee” (Mushtak i Williams) uściśla opis profilu przewodności jonosfery, aproksymując go dwiema eksponentami połączonymi w „kolanie” (ang. *knee*) na wysokości około 50–60 km. Poniżej kolana i powyżej kolana przewodność ma odmienną skalę charakterystyczną, więc model lepiej oddaje rzeczywisty kształt profilu niż pojedyncza eksponenta (zob. #20).

Zaletą modelu jest to, że dobrze odtwarza prędkość fazową i tłumienie fal ELF w szerokim zakresie częstotliwości pasma rezonansu Schumanna. Dzięki temu z mierzonych parametrów (położenie i szerokość linii) można wstecznie szacować właściwości wnęki, i odwrotnie — z modelu wnęki można przewidywać położenie rezonansów.

Model „knee” jest zatem praktycznym pomostem między mikrofizyką jonosfery (przewodność a wysokość) a wielkościami obserwowanymi makroskopowo (częstotliwość, dobroć Q, prędkość fazowa). Pojęcie „kolano” odnosi się właśnie do punktu, w którym obie eksponenty w profilu się załamują.