Łańcuch temperatura → pioruny → rezonans Schumanna

Logikę fizyczną całego klastra można podsumować w łańcuchu przyczynowym:

temperatura tropików ↑ → głęboka konwekcja ↑ → aktywność piorunowa ↑ (nieliniowo) → intensywność SR ↑.

Wyższa temperatura wzmaga konwekcję (prądy wstępujące w wilgotnej atmosferze tropikalnej), co sprzyja powstawaniu burz. Intensywniejsza konwekcja i bogatsza mikrofizyka lodu prowadzą do większej częstości piorunów, a ponieważ pioruny są źródłem wzbudzania rezonansów we wnęce Ziemia–jonosfera, rośnie też intensywność SR Williams 1992.

Zasadniczą cechą łańcucha jest nieliniowość kroku „temperatura → pioruny”. Aktywność piorunowa reaguje na temperaturę gwałtownie, więc nawet umiarkowane zmiany temperatury przejawią się w zapisach SR wyraźnie. Czułość ta jest tym, co czyni rezonanse użytecznymi jako wskaźnik klimatyczny — zarazem jednak komplikuje bezpośrednie przeliczenie zmierzonej intensywności z powrotem na temperaturę (zob. ograniczenia w #56).