Digitalizacja, próbkowanie i synchronizacja czasu GPS

Po przetwarzaniu analogowym sygnał digitalizuje się przetwornikiem analogowo-cyfrowym. Częstotliwość próbkowania dobiera się tak, aby wygodnie pokryła pasmo zainteresowania ELF (rzędu kilkudziesięciu Hz), a przed konwersją stosuje się filtrację antyaliasingową (zob. #37). Dane cyfrowe wchodzą następnie do analizy widmowej.

Kluczowym elementem jest dokładna synchronizacja czasu. Synchronizacja za pomocą GPS dostarcza wspólnej bazy czasowej dla geograficznie odległych stacji. Umożliwia to koherencję wielostacyjną — porównywanie sygnałów z wielu obserwatoriów — a zwłaszcza wyznaczanie czasu przybycia (TOA, time of arrival) silnych transientów. Z różnic czasów przybycia na różne stacje można lokalizować źródła wyładowań (np. duże pioruny i Q-bursty).

Dokładna bezwzględna synchronizacja czasu jest zatem równie ważna jak kalibracja amplitudowa (zob. #39): podczas gdy kalibracja zapewnia poprawne wartości pól, synchronizacja GPS zapewnia poprawne relacje przestrzenne i czasowe między stacjami a mierzonymi zdarzeniami.