Analiza widmowa, dopasowanie lorentzowskie i metoda I-LOR

Z digitalizowanego sygnału parametry modalne SR (częstotliwość, amplituda i dobroć Q poszczególnych modów) uzyskuje się analizą widmową. Standardowo oblicza się widmo mocy za pomocą FFT, a poszczególne piki rezonansowe dopasowuje się funkcją Lorentza (dopasowanie lorentzowskie), z której odczytuje się parametry każdego modu.

Bardziej zaawansowanym podejściem jest metoda I-LOR (Isolated Lorentzian, Mushtak i Williams), która tłumi interferencję międzymodalną — wzajemne nakładanie się sąsiednich modów — oraz wpływ szumu kulturowego. Dostarcza dzięki temu stabilniejszych i dokładniejszych oszacowań parametrów modalnych niż zwykłe dopasowanie całego widma Guha 2017.

Ważnym krokiem jest usunięcie dużych transientów. Silne wyładowania (Q-bursty) zniekształcają widmo tła i dlatego usuwa się je filtracją medianową z progiem około 16 CSD (core standard deviations) Guha 2017. Po usunięciu tych zdarzeń widmo tła stabilizuje się mniej więcej w ciągu 10–12 minut, co jest typowym czasem potrzebnym do uzyskania niezawodnego oszacowania parametrów poszczególnych modów.

*Plik klastra E — część bazy wiedzy o rezonansie Schumanna.*