Globalny atmosferyczny obwód elektryczny i krzywa Carnegie

Pioruny i SR są częścią szerszego systemu — globalnego atmosferycznego obwodu elektrycznego. W obwodzie tym burze działają jak generator, swego rodzaju planetarna „bateria”: swoimi wyładowaniami i rozdzielaniem ładunku utrzymują dodatni potencjał jonosfery względem powierzchni Ziemi. Przy ładnej pogodzie (poza burzami) przez atmosferę płynie wtedy słaby prąd powrotny z powrotem do ziemi, czym obwód się zamyka.

Ponieważ całkowitym potencjałem rządzi przede wszystkim chwilowa globalna aktywność piorunowa, napięcie obwodu podąża za dobowym rytmem trzech centrów kontynentalnych (zob. #28). Tę dobową zmienność nazywa się krzywą Carnegie według pomiarów z rejsów badawczych statku Carnegie. Kluczowe jest to, że krzywa powtarza się w tym samym czasie uniwersalnym niezależnie od tego, gdzie na Ziemi mierzymy — co dowodzi, że chodzi o zjawisko naprawdę globalne, a nie lokalne.

Krzywa Carnegie i dobowy przebieg SR odzwierciedlają zatem tę samą rzecz: ile piorunów uderza właśnie teraz na całym świecie.