Problem odwrotny: rekonstrukcja źródeł z SR

Problem odwrotny oznacza wyprowadzenie z mierzonych składowych pola rezonansu Schumanna (składowe elektryczne i magnetyczne, ich widma i stosunki) wstecznie położenia i intensywności źródeł — czyli globalnej aktywności piorunowej. Jest to przeciwny kierunek niż model w przód (forward; klaster E), który z zakładanego rozmieszczenia źródeł i właściwości wnęki Ziemia–jonosfera oblicza oczekiwane pole.

Zasada inwersji polega na tym, że model w przód się „odwraca”: poszukuje się takiego rozmieszczenia źródeł, dla którego obliczone w przód pole najlepiej odpowiada temu zmierzonemu Pracser 2019. W praktyce robi się to optymalizacją — stopniowo modyfikuje się zakładane położenie i intensywność centrów burzowych, aż modelowane widmo zgodzi się z obserwowanym.

Problem odwrotny jest jednak zwykle źle uwarunkowany (ill-posed): różne rozmieszczenia źródeł mogą dawać bardzo podobne pola na jednej stacji. Dlatego samodzielny pomiar ma tylko ograniczoną zdolność rozdzielczą, a do niezawodnej rekonstrukcji potrzebne są albo dodatkowe założenia (np. trzy główne tropikalne centra burzowe — Ameryka, Afryka, Azja Południowo-Wschodnia), albo dane z wielu stacji jednocześnie (#79).