Lokalizacja transientów ELF (namierzanie hiperboliczne)

Aby globalne wykrywanie TLE (zob. #67) miało wartość praktyczną, trzeba wyładowanie źródłowe nie tylko zarejestrować, ale i zlokalizować. Główną metodą jest namierzanie hiperboliczne z czasów przybycia (TOA — time of arrival): różnice czasów, gdy ten sam Q-burst dotrze do poszczególnych stacji, definiują hiperbole, których przecięcie określa położenie źródła. Wymaga to dokładnej synchronizacji stacji za pomocą GPS (zob. #67). Guha 2017

Alternatywą są metody jednostacyjne, które szacują źródło z jednego miejsca pomiaru — na przykład przez wykorzystanie impedancji falowej (stosunku składowej elektrycznej i magnetycznej pola), z której można wyprowadzić kierunek i odległość wyładowania źródłowego. Metody te są mniej dokładne niż namierzanie wielostacyjne, ale nie wymagają sieci zsynchronizowanych odbiorników. Guha 2017

Lokalizacja transientów ELF zamyka zatem łańcuch klastra I: energetyczne wyładowanie dodatnie wzbudza Q-burst i sprite (zob. #66), Q-burst rejestrowany jest przez całą planetę na rzadkiej sieci stacji (zob. #67), a namierzeniem czasów przybycia ustala się, gdzie doszło do najsilniejszego wyładowania — i prawdopodobnie też do TLE.

*Plik klastra I — część bazy wiedzy o rezonansie Schumanna.*