Q-bursty — energetyczne transienty ELF

Q-bursty (Q-bursts) to wielkoamplitudowe krótkie transienty w paśmie ELF, które nieregularnie pojawiają się na quasi-ciągłym tle rezonansu Schumanna. Podczas gdy tło powstaje ze statystycznej sumy wielu wyładowań piorunowych z całej planety, pojedynczy Q-burst jest wzbudzany pojedynczym, szczególnie energetycznym wyładowaniem — zwykle dodatnim wyładowaniem chmura–ziemia (positive cloud-to-ground). Ogawa 1967Guha 2017

Q-bursty opisali Ogawa i in. (1967) i dały nazwę całej klasie zjawisk. Ich amplituda znacznie przewyższa poziom tła, więc przejawiają się w zapisie jako ostre, izolowane impulsy. Właśnie to jednoznaczne powiązanie z jednym wyładowaniem źródłowym czyni Q-bursty cennym narzędziem: w odróżnieniu od tła, które „rozmazuje” wkłady wielu burz, Q-burst niesie informację o jednym konkretnym zdarzeniu i można go wykorzystać do jego lokalizacji oraz do badania zjawisk towarzyszących (zob. #66).

Dla analizy parametrów modalnych tła Q-bursty są jednak zakłócające: ich duża amplituda zniekształca oszacowania częstotliwości i dobroci Q. Dlatego usuwa się je z szeregów czasowych filtracją medianową (typowy próg rzędu ~16 CSD — zob. klaster E), aby duże impulsy nie zniekształciły statystyki tła.