Magnetorecepcja i orientacja zwierząt

Magnetorecepcja — zdolność zwierząt do odczuwania pola magnetycznego i orientowania się według niego — jest zjawiskiem ugruntowanym (🔬). U ptaków wędrownych, żółwi morskich i innych gatunków udokumentowano kompas magnetyczny; wiodącym wyjaśnieniem jest mechanizm par rodnikowych w białku kryptochromie w oku, ewentualnie magnetyt w tkankach. Eksperymentalnie udokumentowano również, że słabe sztuczne pola ELF/RF mogą zakłócać ptasi kompas magnetyczny — co pokazuje, że systemy biologiczne czułe na słabe pola rzeczywiście istnieją.

Nie wynika z tego jednak wcale, że orientacją zwierząt rządziłby właśnie rezonans Schumanna. Powiązanie magnetorecepcji konkretnie z SR jest spekulatywne (🧪): jest to odrębna hipoteza, której nie można wyprowadzić z ogólnego istnienia zmysłu magnetycznego. Trzeba dlatego jasno odróżniać dwie rzeczy — dobrze udokumentowaną magnetorecepcję jako taką od znacznie słabszej (i dotąd nieudowodnionej) idei, że zapośrednicza ją lub wykorzystuje SR.