Teoretyczni poprzednicy: Watson, Larmor i teoria falowodu

Jeszcze przed Schumannem matematyczne podstawy opisu propagacji fal elektromagnetycznych wokół kuli ziemskiej położyło dwóch badaczy brytyjskich. G. N. Watson w 1918 roku dopracował matematykę propagacji fal wokół przewodzącej kuli (Ziemi), a J. Larmor przyczynił się do teorii propagacji fal w przestrzeni ograniczonej warstwami przewodzącymi.

Ich prace stworzyły ramy teoretyczne dla wyobrażenia falowodu Ziemia–jonosfera — przestrzeni, w której fale elektromagnetyczne mogą propagować się i odbijać między przewodzącą powierzchnią Ziemi a przewodzącą jonosferą. Ta koncepcja falowodu jest niezbędnym warunkiem powstania rezonansów: dopiero w dobrze zdefiniowanej wnęce o przewodzących ścianach mogą powstać fale stojące, a więc mody rezonansowe. Schumann (#9) nawiązał do tych podstaw, gdy dla wnęki Ziemia–jonosfera wyprowadził konkretny warunek rezonansu.