Winfried Otto Schumann i odkrycie rezonansów (1952)

Winfried Otto Schumann (1888–1974), profesor elektrofizyki na Politechnice w Monachium (TU München), w 1952 roku teoretycznie przewidział, że przestrzeń między przewodzącą powierzchnią Ziemi a przewodzącą jonosferą tworzy rezonator wnękowy (falowód), w którym mogą utrzymywać się stojące fale elektromagnetyczne ekstremalnie niskich częstotliwości. Schumann 1952

Schumann wyprowadził warunek rezonansu dla wnęki Ziemia–jonosfera i uzyskał w ten sposób co do rzędu wielkości poprawne wartości najniższych modów. Jego praca dostarczyła ram teoretycznych, które osiem lat później zostały potwierdzone eksperymentalnie (zob. #12). Nazwiskiem Schumanna określa się dziś całe zjawisko — globalne rezonanse elektromagnetyczne wnęki Ziemia–jonosfera wzbudzane przede wszystkim aktywnością piorunową.

Student Schumanna, Herbert König, rozwijał pomiary dalej i odnotował, że najniższy (pierwszy) mod znajduje się blisko częstotliwości ~7,8 Hz, czyli w paśmie zbliżonym do rytmu alfa ludzkiego mózgu. Ta bliskość jest uwagą historyczną, a nie dowodem jakiegokolwiek efektu biologicznego; kwestię możliwego wpływu na człowieka krytycznie omawia klaster M.